"तो आणि त्याची ती..!" १.२३

                        वेदाली, स्वराली आणि अर्जुनला घेऊन त्यांच्याघराजवळ असलेली इंडियन ऍंशियंट आर्ट गॅलरी बघायला घेऊन गेली होती, तिथे अस्सल भारतीय कला संस्कृतीचं दर्शन घडतयं असं जाणवल्याशिवाय रहात नव्हतं. विविध कलाकृती, मुर्ती, चित्र, कलाकुसरीच्या विविध वस्तुंच ते अनोखं प्रदर्शन होतं, स्वरालीला चित्रांचा विभाग खुप आवडला होता, ती ते चित्रं बघण्यात गुंग होती. "हे स्वराली, हे घे तुझ्यासाठी..!" असं म्हणत अर्जुनने तिला पुर्वीच्या काळी वापरात येणारे अनोखे कुंचले व रंग तिच्यासाठी खरेदी केले, त्याला बघुन स्वराली खुप खुष झाली. "हे वेदाली, तुला सांगु का, स्वराली उत्तम चित्रकार आहे बरं का, इंटरमिजिएटच्या परिक्षेत अव्वल होती ती..!" असं अर्जुन बोलला. "व्वा, म्हणजे स्वरालीला इथे आणलं ते नक्की बरं झालं, चल स्वराली तुला मी अजुन एक छान गिफ्ट देते," असं म्हणुन वेदालीने चित्र  काढण्यासाठी पुर्वी वापरत तशी सुमारे दोन डझन कागद तिला घेऊन दिली. "थॅंक्स वेदाली, खरंच बघं ना किती कमालीची सुंदर आहेत ही सगळी पेंटिंग्स," असं स्वराली तिला बोलली, सुमारे तासभर ते प्रदर्शन बघत होते, नंतर तिथुन ते त्यांच्या घराजवळ असलेल्या गार्डनमध्ये गेले.  गार्डनमध्ये असलेली मिनीट्रेन स्वरालीला जाम आवडली. दरम्यान ते तिघे गार्डन मध्ये गप्पा मारत बसले असतांना स्वच्छिल समोरुन आला. "सरप्राईज, सरप्राईज..! असं म्हणत त्याने आणलेली कॉटनकॅंडी स्वराली आणि वेदालीला दिली. "अरे तु इथे अचानक कसं काय आलास? असं वेदाली आश्वर्यचकित होऊन बोलली. 

         "हे अगं असं काय बोलतेस, तुच तर सांगितलं ना मला की गार्डनमध्ये ये असं, आणि तु या दोघांना घेऊन आलीस, चिंटु आणि त्याच्या गॅंगला विसरलीस का, टेंशन घेऊ नकोस मी घेऊन आलोय त्यांना, ते बघं ती तिथे गोळा खातायं..!" असं म्हणुन स्वच्छिलने जणु वेदालीवरच बाऊंसर टाकला. "स्वच्छिल, मला पण गोळा खायचा रे..!" असं स्वराली जणु लहान मुलीसारखं बोलली, आणि स्वच्छिल खुष होऊन बोलला, "अगं नुसता गोळा नको म्हणुस, जंबो गोळा खाऊ घालतो चल..!" असं म्हणुन तो त्या गोळ्यावाल्याकडे निघाला, त्याच्यामाघे स्वरालीपण निघाली तसा अर्जुनही उठला, स्वच्छिलकडे बघुन वेदाली हळुच बोलली, "स्वच्छिल म्हणजे एकदम कठीण आहे, एकादाचं शोधलंच त्याने..!" गोळा खाऊन झाल्यानंतर स्वच्छिल बोलला, "हे चला आपण एक ग्रुप फोटो काढुया, या दिवसाची आठवण म्हणुन, काय विचार आहे तुमचा?" "अरे व्वा, मस्त आयडिया आहे रे स्वच्छिल..!" असं अर्जुन त्याला बोलला. सायंकाळची वेळ असल्याने त्यागार्डन जवळ नेहमीच गर्दी असायची, त्यामुळे स्वच्छिल स्वरालीसोबत चालु लागला, आणि अनायसे अर्जुनला वेदालीची सोबत मिळाली. अर्जुन आजुबाजुची दृष्ये बघत चालु लागला, तर स्वच्छिल स्वरालीशी गप्पा मारत चालत होता, "हे स्वराली, तुला सांगु का, आपण जो फोटो काढु ना, मी त्याची स्टोनप्रिंट देईल तुला..!" असं स्वच्छिल स्वरालीला बोलला. "स्वच्छिल काय असतं रे स्टोनप्रिंट?" असं स्वरालीने त्याला विचारलं.

              "अगं माझा मित्र फोटोग्राफर आहे, त्याने नुकतच एक मशीन मागवलयं, त्यातुन आपले फोटो दगडावर प्रिंट करता येतात, त्याला स्टोनप्रिंट म्हणतात, तुला सांगतो स्वराली, एखाद्या मुलीचा फोटो तिला असा स्टोन प्रिंट करुन प्रपोझ करावं, शप्पथ, ती नाही म्हणुच शकत नाही, कारण इतक्या इनोव्हेटिव्ह वे ने तिला कुणीच प्रपोझ केलेलं नसतं..! अगं प्लेटवर तर नेहमीच आपण फोटो बघतो, पण असा दगडावर फोटो असेल तर समोरचा खुष होणारच, कारण आपल्याकडे पुर्वीपासुन दगडावर फक्त देव-देवतांची चित्रं किंवा मुर्ती कोरलेल्या असता, त्यामुळे असा कुणाला स्टोनप्रिंट दिला की तो जणु आपल्याला देवासमानच आहे असं वाटल्याशिवाय राहत नाही..!" असं स्वच्छिल बोलला. 

                      "खरंच खुप रोमॅंटिक आयडिया आहे रे..!" असं स्वराली बोलली.  अर्जुन आणि वेदाली काय करतायं हे बघण्यासाठी स्वच्छिल सहज मागे वळला, "हे स्वराली, अर्जुन आणि वेदालीला बघं, दोघं कशी नवं लग्न झालेल्यांसारखी चालतायं एकमेकांसोबत लाजत लाजतं, अगदी मेड फॉर इच ऑदर वाटतायं ना..!"  स्वच्छिल असं बोलल्यावर स्वरालीने माघे वळुन पाहिलं, आणि हसतच बोलली, "अरे हो, ते दोघं किती लाजत लाजत चाललीएं, पण ती दोघं मेड फॉर इच ऑदर नाही वाटत रे, तुला खरं सांगु का स्वच्छिल, तुझी आणि वेदालीची जोडी मस्तच वाटेल बघं, अरे आम्ही मघा गप्पा मारत होतो ना तेव्हा ती तुझी खुप तारीफ करत होती, स्वच्छिल असा, स्वच्छिलने लहानपणी असं केलं वैगेरे वैगेरे असं सांगतांना तिचा चेहरा खुप आनंदुन गेला होता. तु आवडतो रे तिला असं तिच्या बोलण्यातुन जाणवतं..!" असं स्वराली बोलल्यावर स्वच्छिल नुसताच हसला, आणि मनातच "खरंच वेदालीला इमोशनल फुल म्हणतो ते चुकीचं नाही, मला वाटलं तीने माझ्या खुप चुगल्या केल्या असतील,  बिचारीनं तर माझी स्तुती केली आणि आयतंच माझ्या हाती कोलीत देऊन टाकलं..!  

"तो आणि त्याची ती..!" १.२२

                      "चेक ऍंड मेट..!" असं आनंदाने अर्जुन बोलला, "कमाल आहे अर्जुन तुझी, अरे माझ्या मित्रांशी कितीतरी वेळा मी चेस खेळलो, आजवर कधीच हरलो नाही,  पण आज सलग तीन गेम मध्ये हरवलंस तु मला, वेल डन, कोणी शिकवलं तुला इतकं छान चेस खेळायला..?" असं स्वच्छिलच्या बाबांनी  अर्जुनला आनंदाने विचारलं. "स्वरालीच्या बाबांनी, ते खुप छान चेस खेळतात, लहान असतांना ते मला आणि स्वरालीला चेस खेळायाल शिकवतं, त्यांच्याबरोबर आजपर्यंत मी एकदाही जिंकलो नाही..!" असं अर्जुन बोलला. सुमारे अर्ध्यातासापासुन त्यांचा गेम बघत असलेली स्वरालीने मग अर्जुनला आवाज दिला. "हे केव्हा आलीस तु स्वराली?" असं अर्जुनने तिला विचारलं.  "अरे मी तर केव्हाच घरी आले, केव्हाचा तुमचा गेम बघत होते, काही म्हंटल तरी चालेल पण, अर्जुन अगदी बाबांसारखाच गेम खेळतो तु, काका तुम्हीपण खुप छान खेळतात, पण अर्जुनच्या क्वीनने तुमच्या सगळी चाल उलटवली..!" असं म्हणुन स्वराली हसली. स्वरालीचं ते बोलणं ऐकुन अर्जुन आणि स्वच्छिलचे बाबा दोघंही हसायला लागले. "काय स्वराली, रात्री जेवण झालं की होऊन जाऊ देऊ तुझी आणि अर्जुनची चेसची एक मॅच..!" असं स्वच्छिलचे बाबा तिला बोलले आणि स्वरालीने हसुनच होकार दिला.

          गच्चीवरुन खाली आल्यावर स्वराली अर्जुनला बोलली, "काय रे अर्जुन तुला कंटाळवाणं वाटतयं का? तु का आला नाहीस सकाळी स्वच्छिलच्या मित्रासोबत? अरे स्वच्छिलने थंब हिल दाखवली खुप मस्त होती, तुला मिस करत होते रे, का नाही आलास तु?"  अर्जुन काही बोलणार इतक्यात, "अर्जुन भैय्या, चल ना आमच्यासोबत क्रिकेट खेळायला..!" असं चिंटुने त्याला आवाज दिला, त्याच्यासोबत त्याची चिल्लरपार्टी आणि वेदालीपण जोडीला होती. चिंटु आणि वेदालीला बघताच अर्जुन आनंदाने स्वरालीला बोलला, "अगं तुमच्यासोबत आलो असतो तो मला इथे चिंटु भेटला नसता ना? अगं हा चिंटु, आणि हे त्याचे सगळे मित्र, ही चिंटुची ताई वेदाली, स्वच्छिल आणि ही दोघंही क्लासमेट आहेत, वेदाली ही स्वराली..!" त्या छोट्या मुलांकडे बघत स्वराली त्यांना बोलली, "ऐ मला पण घ्याल का तुमच्या टिममध्ये कच्चा लिंबु म्हणुन..?" स्वराली असं बोलल्यावर अर्जुन आणि वेदालीला हसायला आलं. इतक्यावेळ स्वतःच्या रुम मध्ये असलेला स्वच्छिलला हसण्याचा आवाज आला आणि तसा तो लगबगीने त्याच्या रुममधुन बाहेर आला. हॉल मध्ये असलेल्या वेदाली, अर्जुन, स्वराली, चिंटु आणि त्यांच्या मित्रांना बघुन स्वच्छिल क्षणभर त्यांच्याकडे बघत बसला. 

                     "हे दिदी, तुला घेऊ आमच्या टिममध्ये, पण स्वच्छिलदादाला नाही घेणार, तो चिटिंग करतो, आमचा बॉल घेऊन पळुन जातो..!" असं चिंटुसोबत त्याचे बाकीचे मित्र बोलल्यावर स्वरालीने स्वच्छिलकडे आश्वर्याने पाहिलं आणि बोलली, "बाप रे, स्वच्छिल अरे काय ऐकतेयं मी? तु या छोट्या मुलांना असा त्रास देतोस? अरे इतका मोठा झालास तरी अजुन तु खोड्या काढतोस? बघं ती मुलं कशी घाबरतात तुला, स्वच्छिल चांगलं नाही रे असं वागणं..!" स्वराली असं बोलली आणि स्वच्छिलला खुप ओशाळल्यासारखं झालं. मनातच तो चिंटु आणि त्याच्या मित्रांना शिव्या घालु लागला, "आईशप्पथ, आज तर आपलं बॅडलकच खराब आहे, चिंट्यासारखी शेंबडी कार्टी स्वरालीसमोर हिरोगिरी करतायं, एकदा स्वराली गेली की दाखवतोय यांना, कसं क्रिकेट खेळतात तेच बघतो.  क्रिकेटच काय पण गोट्या-गोट्या खेळणंही अवघड करेल तुमचं.!" असं स्वच्छिल मनातच बोलला.

       "हे चिंटु, असं काहीपण काय बोलतो," असं म्हणत वेदालीने त्याला रागवायचा प्रयत्न केला. "चल ना अर्जुनभैय्या," असं अर्जुनच्या हाताला पकडत चिंटु त्याला बाहेर घेऊन जाऊ लागला, तशी त्याच्यासोबत स्वराली आणि वेदालीपण निघाली, त्यांच्यामागुन बच्चे कंपनी निघाली पण स्वच्छिलला वाकुल्या दाखवनुच..! स्वच्छिलने रागानेच त्यांच्याकडे बघितलं, आणि त्याच्यारुम मध्ये येऊन तो खिडकी उघडुन यांचा खेळ बघु लागला. "देवा, तुझी करणी महान रे..! सकाळी या अर्जुनाला एकटं सोडलं, आणि आता या वानरसेनेनं मला एकटं पाडलं, चांगलं नाही केलंस देवा..! असं स्वच्छिल बोलला. इकडे अर्जुन, स्वराली क्रिकेट खेळण्यात रमुन गेले. कितीवेळ यांना बघुन स्वतः जीवाची घालमेल करत बसणार त्यापेक्षा कार्टुन बघुया असा विचार करुन स्वच्छिल त्या खिडकीसमोरुन उठला. थोडावेळ झाल्यानंतर त्याने वेदालीला फोन केला. "हे वेदाली, असं का छळतेयं गं, त्या तुझ्या भावाला काही समज देत जा? यार शोभतं का त्याला,  असं कुणा सुंदर मुलीसमोर आपला असा गेम केला राव त्याने..! बरं ते जाऊ दे, तुझी आणि त्या अर्जुनची कशी भेट झाली गं?" असं स्वच्छिल तिला बोलला. "अरे बापरे, कुठे तरी आग लागली म्हणायची तरं, काय रे अर्जुनची स्वराली आवडली का तुला हं? म्हणुनच तु मुद्दाम सकाळी तिला एकटीलाच घेऊन कॉलेजला गेलास ना?" असं वेदालीने त्याला उत्तर दिलं. "हो आवडलीएं मला ती, म्हणुन मी मुद्दाम तिला एकटीलाच घेऊन गेलो कॉलेजला, खुष हेच ऐकायचं होतं ना तुला, झालं तुझ्या मनाचं समाधान, तुझी पण कमालच आहे यार, एक दिवसही झाला नसेल त्या अर्जुनला भेटुन आणि त्यासाठी तु मला, तुझ्या बालमित्राला चिडवतेयं, आय डोन्ट एक्सपेक्ट दिस फ्रॉम यु वेदाली..!" असं  स्वच्छिल जरा रागातच तिला बोलला. "हे स्वच्छिल, उगाच माझ्यावर का चिडतोयं, अरे तु जर या छोट्यांना असा त्रास देत नसतास ना तर आज तुलाही खेळता आलं असतं, चल नंतर बोलुया, आता माझी बॅटिंग आलीए, आणि अर्जुन बॉलिंग करतोयं..!" असं म्हणुन वेदालीने फोन ठेवला.

                    "या वेदाली बरोबर बोलण्यात काही अर्थ नाही," असं स्वच्छिल फोन ठेवल्यानंतर स्वगतच बोलला. थोड्यावेळाने त्याने विचार केला, घाई-घाईने त्याने त्याच्याकडे असलेला नवा टेनिसबॉल घेतला आणि बाहेर गेला, "हे चिंटु, हे घ्या तुमच्यासाठी नवा बॉल आणलायं, आता तरी घ्याल का मला तुमच्या टिममध्ये," असं तो म्हणणारच तितक्यात त्याने बघितलं की तिथे ना अर्जुन होता ना स्वराली आणि वेदालीपण दिसत नव्हती. तसा तो आर्यन जवळ गेला आणि बोलला, "अरे तुमचा अर्जुनभैय्या कुठे गेला?" आर्यनने वेदालीच्या घराकडे बोट दाखवल्यावर स्वच्छिलला काळजी वाटु लागली, "वेदाली, या दोघांना तिच्या घरी घेऊन गेली, कमाल आहे या मुलीची..!" असं म्हणुन तो परत त्याच्या घरी आला आणि अर्जुन आणि स्वराली परत यायची वाट बघत बसला. एकतास त्या दोघांची वाट पाहुन आता स्वच्छिलचा संयम सुटणार असं वाटत होतं, म्हणुन तो वेदालीला फोन करायला लागला, पण ती त्याचा फोन मुद्दाम उचलत नव्हती. शेवटी न राहावुन स्वच्छिलने तिच्याघरी जायचं ठरवलं. वेदालीच्या घरची डोर-बेल वाजवल्यावर तिच्या आईने दरवाजा उघडला, "काकु, वेदाली आहे का घरी?" असं त्याने नेहमीप्रमाणे साळसुदपणे विचारलं."नाही रे स्वच्छिल, ती थोड्यावेळापुर्वीच बाहेर गेली, आणि तिच्याबरोबर तर तुमच्याघरी आलेले पाहुणे होतीच की, कदाचित तुझ्याच घरी गेली असणार बघं..!" असं वेदालीची आई बोलल्यावर स्वच्छिल तिथुन निघाला, वेदाली अर्जुन आणि स्वराली या दोघांना घेऊन कुठे गेली असेल याचा तो विचार करु लागला. 

"तो आणि त्याची ती..!" १.२१

                  "हाय फ्रेंड्स, मीट माय बेस्ट फ्रेंड स्वराली, आमच्या मातोश्रींच्या जीवलग मैत्रीणीची राजकुमारी," असं स्वच्छिलने स्वरालीची ओळख सगळ्यांना करुन दिली. स्वच्छिल कॉलेजचा जी.एस. होता त्यामुळे त्याच्यासोबत नेहमी मुला-मुलींचा गराडा असायचा, सगळ्यांमध्ये त्याची वट बघुन स्वरालीला बरं वाटलं. स्वच्छिल आपल्या मित्र-मैत्रिणींसह तिला सगळं कॉलेज दाखवत होता, त्यांचा वर्ग, त्यांची लॅब, लायब्ररी, त्यांचा कट्टा, कॅंटीन, कॉलेजच्या मागे असलेया गार्डनला ते लव्हर स्पॉट म्हणायचे तिथे पोहचल्यावर स्वच्छिल तिला बोलला, "स्वराली, मी जेव्हा फस्ट इयरला होतो ना तेव्हा मला माहित नव्हतं बरं का हा लव्हर स्पॉट आहे ते, कॉलेजच्या पहिल्याच दिवशी मी आणि माझी वेदाली नावाची मैत्रिण इथे बसलो होतो, आणि त्यावेळी आमच्या सिनियर्सनी आम्हा दोघांना "पहेला नशा" हे गाणं म्हणुन खुप चिडवलं होतं. हे प्रकरण खुप गाजलं होतं कॉलेजमध्ये," असं स्वच्छिल तिला बोलला. "अरे व्वा, म्हणजे तु कॉलेजचा चॉकलेट बॉय आहेस तर? हे मला दाखव ना तुझी गर्लफ्रेंड?" असं स्वराली खुप आनंदाने त्याला बोलली. "छे गं, या कॉलेजमध्ये गर्लफ्रेंड असायला नशीब लागतं, आणि मी आणि वेदाली आम्ही दोघं फ्रेंड्स आहोत, खरंतर जिच्यावर प्रेम करावं अशी कोणी मिळाली नाहिये मला..!" असं स्वच्छिल जरा लाजत बोलला. "कशी मुलगी हवीऐ, जी.एस.? जरा आम्हालापण कळु द्या?" असं त्याच्या मित्र-मैत्रिणींनी त्याला चिडवलं. "वेळ आली की नुसतच सांगणार नाही तर दाखवेल मला कशी प्रेयसी हवीये," असं म्हणतांना समोर असलेल्या स्वरालीकडे त्याने नकळत इशारा केला. बराच वेळ झाला तरी अर्जुन कसा पोहचला नाही म्हणुन स्वराली अर्जुनबद्दल स्वच्छिलला विचारु लागली. "हे स्वराली, अर्जुन कोण गं? बॉयफ्रेंड आहे का तुझा?" असं स्वच्छिलच्या एका मैत्रिणीने तिला विचारलं. तशी स्वराली जरा लाजली हे सगळ्यांना जाणवलं, "माझा बेस्ट बेस्ट बेस्ट फ्रेंड आहे तो..!" असं स्वराली त्यांना बोलली. "अगं माझा फ्रेंड गेला होता त्याला घ्यायला, तर त्याने यायला नकार दिला." असं स्वच्छिलने तिला सांगितलं. हे सगळं  स्वरालीला खुप वेगळंच वाटलं होतं. "हे फ्रेंड्स, आपण लॉंग राईड वर जाऊ या का अप टु थंब हिल पर्यंत?" असं स्वच्छिल सगळ्यांना बोलला. सगळ्यांनी होकार दिला, पण स्वरालीची घरी जायची ईच्छा होत होती. हे लक्षात येताच स्वच्छिलने आपल्या एका मैत्रिणीला खुणवलं, "हे स्वराली, अगं इकदम मस्त स्पॉट आहे तो, अग अंगठ्याच्या आकाराची टेकडी बघायला आवडेल तुला..!" असं शुभदाने स्वरालीला सांगितलं, आणि मग ते सगळे त्या थंब हिल कडे बाईकवरुन रवाना झाले.
                        थंब हिल कडे जाणारा रस्ता मोकळाच असल्याने सगळ्यांच्या बाईक्स फुल स्पिडवर धावत होत्या. "हे स्वराली, तुला काही प्रॉब्लेम असेल तर सांग, गाडी हळु चालवायला लावतो सगळ्यांना," असं स्वच्छिल तिला बोलला. आपल्यामुळे यांचा हिरमुड नको व्हायला म्हणुन स्वरालीने नकार दिला, पण गाडीवर ती जणु जीव मुठीत घेऊन बसली होती. थंब हिलचा परिसर खुप सुंदर होता, चहुकडे हिरवळ पसरलेली, मार्च महिना होता, वसंताची चाहुल असल्याने तरी तिथे असलेल्या रानफुलांची झाडे फुलांमुळे बहरली होती, आजु-बाजुला वाहणारे छोटे छोटे झरे बघणार्‍याचं मन मोहुन घेत होते. टेकडीवर गेल्यानंतर तर आजुबाजुचा परिसर खुप सुंदर दिसत होता. "खरंच स्वच्छिल, आमच्या गावापेक्षाही खुप सुंदर जागा आहे ही, किती प्रसन्न वाटतयं, थॅक्स इथे आणल्याबद्दल..!" असं स्वराली त्याच्याकडे बघुन बोलली. "चला, आजचा दिवस सार्थकी लागला तरं, तु खुष आहेस ना बस्स, हेच पाहिजे मला. अर्जुनने खुप मिस केलं हे सगळं, का आला नाही तो? कदाचित त्याला आमचं घर आवडलं नसणार, बोर होतोयं तो इथे असं वाटतयं मला..!" असं स्वच्छिल तिला बोलला, आणि खाली उतरु लागला. समोर दुरवर जाईल इतकी नजरेनं जणु स्वराली अर्जुनला शोधत होती असं वाटु लागलं, "काय रे अर्जुन का आला नाहिस तु रागावलायं का माझ्यावर?" असं ती मनातुनच जणु त्याच्याशी बोलु लागली.  थोड्यावेळाने ती खाली उतरली तशी उदास वाटु लागली. "स्वच्छिल घरी जाऊया रे आता आपण, आई-अर्जुन वाट बघत असतील," असं स्वराली त्याला बोलली, मग ते घराकडे परतु लागले.
                             इकडे अर्जुन स्वच्छिलच्या घराबाहेर बसला होता, त्याला समोरच्या अपार्टमेंट मध्ये छोट्या मुलांमध्ये होणारं भांडण दिसलं, तसा तो तिथे पोहचला. त्याने त्यांच भांडण मिटवलं आणि त्यांच्यासोबत तो क्रिकेट खेळु लागला. त्या लहान मुलांसोबत खेळतांना त्याला सकाळी जे घडलं त्याचा विसर पडला. एक अनोळखी मुलगा आपल्या छोट्या भावासोबत खेळतोयं, असं वेदाली नावाच्या एका मुलीने आपल्या गॅलरीतुन बघितलं, आणि घाईने ती खाली आली, आणि अर्जुनची चौकशी केली. "स्ट्रेंज, स्वच्छिलच्या घरी पाहुणा आहेस तु? अरे स्वच्छिल तर इतका खोडकर आहे ना की बस्स, तो आणि त्याचे मित्र ही मुलं खेळतं असली, आणि यांच लक्ष नसलं की या लहान मुलांचा बॉल घेऊन पळुन जातो तो, खुप त्रास देतो यांना, पण तु तर यांच्यासोबत चक्क लहानमुलांसारखा क्रिकेट खेळतोयं हे बघुन बरं वाटलं, बाय दि वे, मी वेदाली, मी आणि स्वच्छिल दोघं क्लासमेट्स आहोत..!" असं ती त्याला बोलली. "अर्जुन भैय्या, स्वच्छिलदादाला मी मोठा झालो की चांगला धडा शिकवणार आहे, इथुन सचिन सारखा अस्सा सिक्सर मारेल ना की त्याच्या रुमची काचच फोडुन टाकेल, असं सात वर्षांचा छोटा चिंटु बोलल्यावर अर्जुनला आणि वेदालीला हसु आवरणं कठीण झालं. "अरे चिंटु, असं नाही बोलायचं, अरे सचिन कधी कोणाला असा त्रास देतो का? चला खेळा तुम्ही आता, मी जातो घरी, आणि भांडण करु नका बरं का..!" असं अर्जुन त्याला बोलला. "अरे अर्जुन, काही काम आहे का रे तुला कारण मी सकाळीच पाहिलं तर स्वच्छिल कोणा मुलीला घेऊन कॉलेजला जातांना दिसला?" असं वेदालीने त्याला विचारलं, तसं अर्जुनने तिच्याकडे बघुन हसला, "अगं काही काम नाही, आणि ती मुलगी स्वराली होती, माझी बेस्ट फ्रेंड, खरंतर तिची आई आणि स्वच्छिलची आई बालमैत्रिण आहेत, मागे दोन महिन्यापुर्वी अलकाकाकु स्वरालीच्या घरी आल्या होत्या, त्यावेळी त्यांनी बोलावलं होतं आम्हाला. आणि अनायसे स्वरालीची बोर्डाची परिक्षा संपली, मलाही तीन दिवस सुट्टी होती म्हणुन आम्ही इकडे आलोत..!" असं अर्जुन बोलला. "ओह्ह, असं आहे तर, अरे पण मग तु का नाही गेला त्याच्याबरोबर कॉलेजला? आमचं कॉलेज एकदम जबरदस्त आहे यार..! कसलंच टेंशन घ्यायची गरज नसते..! तु जायला हवं होतं त्या दोघांसोबत..!" असं वेदाली बोलली. "जाणार होतो, पण उशीरा जाग आली, रात्री खुप वेळ जागरणं झालं होतं ना? पण तु नाही गेलीस कॉलेजला?" असं अर्जुनने तिला उत्तर दिलं. "अरे जाणार होते पण कंटाळा आला, आणि बरं झालं नाही गेले ते, या निमित्ताने तुझी भेट झाली," असं म्हणुन वेदाळी निखळपणे हसली, आणि मग ती अर्जुनला, "फ्रेंड्स" असं म्हणत फ्रेंडशिप साठी हात समोर केला, अर्जुननही हलकेच हसला आणि  बोलला, "फ्रेंड्स फॉरऐव्हर, चल बाय वेदाली..!" आणि तो तिथुन घरी गेला. दुपारी तीनच्या सुमारास स्वच्छिल आणि स्वराली दोघं थंबहिल वरुन परत आले.
                           घरात येताच स्वरालीने तिच्या आईला विचारलं की अर्जुन कुठे आहे, "अगं कशी रे तुम्ही दोघं, त्या बिचार्‍याला इथे एकट्याला ठेवलं, तो वर गच्चीवर बसलायं स्वच्छिलच्या बाबांसोबत चेस खेळतं.!" असं अलकाकाकु स्वरालीला बोलला. स्वराली घाईने गच्चीवर गेली, अर्जुन आणि स्वच्छिलचे बाबा चेस खेळण्यात एकदम गुंग झाले होते, त्यामुळे स्वरालीने काहीच आवाज दिला नाही, आणि ती गुपचुप त्यांचा खेळ बघत बसली. इकडे स्वच्छिल त्याच्या खोलीत आला, अर्जुनची चांगली जिरवली म्हणुन तो खुष होता, सायंकाळी पण काहीतरी बहाणा करुन स्वरालीला घेऊन जाऊ बाहेर, आणि अर्जुन परत ठेऊ एकट्याला घरी असं तो ठरवु लागला, दरम्यान त्याला वेदालीने फोन केला, "हाय स्वच्छिल, आलास का कॉलेजवरुन? काय रे भामट्या, आपल्या घरी आलेल्या पाहुण्यांना कोणी असा त्रास देतं का? अर्जुनला घेऊन जायचं ना आपल्या कॉलेजला? चल बाय, सी यु लेटर..!" असं म्हणुन वेदालीने फोन कट केला, आणि स्वच्छिलला जाम टेंशन आलं. "आयला हा बांगडु तर जेम्स बॉंड निघाला, वेदालीची आणि याची भेट झालीच कशी काय? ती वेदाली तर एकदम इमोशनल फुल आहे, माझ्याबद्दल सगळं ओकुन मोकळी झाली असेल कदाचित, शिट, याला घेऊन गेलो असतो कॉलेजला तर बरं झालं असतं, निदान ग्रुपच्या मुलांनी याला गुंतवुन ठेवला असता, होप या वेदालीने या माकडाच्या हातात तलवार दिली नसेल..!" असं म्हणुन स्वच्छिल कॉटवर डोकं पकडुन बसला.