"तो आणि त्याची ती..!" १.२३

                        वेदाली, स्वराली आणि अर्जुनला घेऊन त्यांच्याघराजवळ असलेली इंडियन ऍंशियंट आर्ट गॅलरी बघायला घेऊन गेली होती, तिथे अस्सल भारतीय कला संस्कृतीचं दर्शन घडतयं असं जाणवल्याशिवाय रहात नव्हतं. विविध कलाकृती, मुर्ती, चित्र, कलाकुसरीच्या विविध वस्तुंच ते अनोखं प्रदर्शन होतं, स्वरालीला चित्रांचा विभाग खुप आवडला होता, ती ते चित्रं बघण्यात गुंग होती. "हे स्वराली, हे घे तुझ्यासाठी..!" असं म्हणत अर्जुनने तिला पुर्वीच्या काळी वापरात येणारे अनोखे कुंचले व रंग तिच्यासाठी खरेदी केले, त्याला बघुन स्वराली खुप खुष झाली. "हे वेदाली, तुला सांगु का, स्वराली उत्तम चित्रकार आहे बरं का, इंटरमिजिएटच्या परिक्षेत अव्वल होती ती..!" असं अर्जुन बोलला. "व्वा, म्हणजे स्वरालीला इथे आणलं ते नक्की बरं झालं, चल स्वराली तुला मी अजुन एक छान गिफ्ट देते," असं म्हणुन वेदालीने चित्र  काढण्यासाठी पुर्वी वापरत तशी सुमारे दोन डझन कागद तिला घेऊन दिली. "थॅंक्स वेदाली, खरंच बघं ना किती कमालीची सुंदर आहेत ही सगळी पेंटिंग्स," असं स्वराली तिला बोलली, सुमारे तासभर ते प्रदर्शन बघत होते, नंतर तिथुन ते त्यांच्या घराजवळ असलेल्या गार्डनमध्ये गेले.  गार्डनमध्ये असलेली मिनीट्रेन स्वरालीला जाम आवडली. दरम्यान ते तिघे गार्डन मध्ये गप्पा मारत बसले असतांना स्वच्छिल समोरुन आला. "सरप्राईज, सरप्राईज..! असं म्हणत त्याने आणलेली कॉटनकॅंडी स्वराली आणि वेदालीला दिली. "अरे तु इथे अचानक कसं काय आलास? असं वेदाली आश्वर्यचकित होऊन बोलली. 

         "हे अगं असं काय बोलतेस, तुच तर सांगितलं ना मला की गार्डनमध्ये ये असं, आणि तु या दोघांना घेऊन आलीस, चिंटु आणि त्याच्या गॅंगला विसरलीस का, टेंशन घेऊ नकोस मी घेऊन आलोय त्यांना, ते बघं ती तिथे गोळा खातायं..!" असं म्हणुन स्वच्छिलने जणु वेदालीवरच बाऊंसर टाकला. "स्वच्छिल, मला पण गोळा खायचा रे..!" असं स्वराली जणु लहान मुलीसारखं बोलली, आणि स्वच्छिल खुष होऊन बोलला, "अगं नुसता गोळा नको म्हणुस, जंबो गोळा खाऊ घालतो चल..!" असं म्हणुन तो त्या गोळ्यावाल्याकडे निघाला, त्याच्यामाघे स्वरालीपण निघाली तसा अर्जुनही उठला, स्वच्छिलकडे बघुन वेदाली हळुच बोलली, "स्वच्छिल म्हणजे एकदम कठीण आहे, एकादाचं शोधलंच त्याने..!" गोळा खाऊन झाल्यानंतर स्वच्छिल बोलला, "हे चला आपण एक ग्रुप फोटो काढुया, या दिवसाची आठवण म्हणुन, काय विचार आहे तुमचा?" "अरे व्वा, मस्त आयडिया आहे रे स्वच्छिल..!" असं अर्जुन त्याला बोलला. सायंकाळची वेळ असल्याने त्यागार्डन जवळ नेहमीच गर्दी असायची, त्यामुळे स्वच्छिल स्वरालीसोबत चालु लागला, आणि अनायसे अर्जुनला वेदालीची सोबत मिळाली. अर्जुन आजुबाजुची दृष्ये बघत चालु लागला, तर स्वच्छिल स्वरालीशी गप्पा मारत चालत होता, "हे स्वराली, तुला सांगु का, आपण जो फोटो काढु ना, मी त्याची स्टोनप्रिंट देईल तुला..!" असं स्वच्छिल स्वरालीला बोलला. "स्वच्छिल काय असतं रे स्टोनप्रिंट?" असं स्वरालीने त्याला विचारलं.

              "अगं माझा मित्र फोटोग्राफर आहे, त्याने नुकतच एक मशीन मागवलयं, त्यातुन आपले फोटो दगडावर प्रिंट करता येतात, त्याला स्टोनप्रिंट म्हणतात, तुला सांगतो स्वराली, एखाद्या मुलीचा फोटो तिला असा स्टोन प्रिंट करुन प्रपोझ करावं, शप्पथ, ती नाही म्हणुच शकत नाही, कारण इतक्या इनोव्हेटिव्ह वे ने तिला कुणीच प्रपोझ केलेलं नसतं..! अगं प्लेटवर तर नेहमीच आपण फोटो बघतो, पण असा दगडावर फोटो असेल तर समोरचा खुष होणारच, कारण आपल्याकडे पुर्वीपासुन दगडावर फक्त देव-देवतांची चित्रं किंवा मुर्ती कोरलेल्या असता, त्यामुळे असा कुणाला स्टोनप्रिंट दिला की तो जणु आपल्याला देवासमानच आहे असं वाटल्याशिवाय राहत नाही..!" असं स्वच्छिल बोलला. 

                      "खरंच खुप रोमॅंटिक आयडिया आहे रे..!" असं स्वराली बोलली.  अर्जुन आणि वेदाली काय करतायं हे बघण्यासाठी स्वच्छिल सहज मागे वळला, "हे स्वराली, अर्जुन आणि वेदालीला बघं, दोघं कशी नवं लग्न झालेल्यांसारखी चालतायं एकमेकांसोबत लाजत लाजतं, अगदी मेड फॉर इच ऑदर वाटतायं ना..!"  स्वच्छिल असं बोलल्यावर स्वरालीने माघे वळुन पाहिलं, आणि हसतच बोलली, "अरे हो, ते दोघं किती लाजत लाजत चाललीएं, पण ती दोघं मेड फॉर इच ऑदर नाही वाटत रे, तुला खरं सांगु का स्वच्छिल, तुझी आणि वेदालीची जोडी मस्तच वाटेल बघं, अरे आम्ही मघा गप्पा मारत होतो ना तेव्हा ती तुझी खुप तारीफ करत होती, स्वच्छिल असा, स्वच्छिलने लहानपणी असं केलं वैगेरे वैगेरे असं सांगतांना तिचा चेहरा खुप आनंदुन गेला होता. तु आवडतो रे तिला असं तिच्या बोलण्यातुन जाणवतं..!" असं स्वराली बोलल्यावर स्वच्छिल नुसताच हसला, आणि मनातच "खरंच वेदालीला इमोशनल फुल म्हणतो ते चुकीचं नाही, मला वाटलं तीने माझ्या खुप चुगल्या केल्या असतील,  बिचारीनं तर माझी स्तुती केली आणि आयतंच माझ्या हाती कोलीत देऊन टाकलं..!  

"तो आणि त्याची ती..!" १.२२

                      "चेक ऍंड मेट..!" असं आनंदाने अर्जुन बोलला, "कमाल आहे अर्जुन तुझी, अरे माझ्या मित्रांशी कितीतरी वेळा मी चेस खेळलो, आजवर कधीच हरलो नाही,  पण आज सलग तीन गेम मध्ये हरवलंस तु मला, वेल डन, कोणी शिकवलं तुला इतकं छान चेस खेळायला..?" असं स्वच्छिलच्या बाबांनी  अर्जुनला आनंदाने विचारलं. "स्वरालीच्या बाबांनी, ते खुप छान चेस खेळतात, लहान असतांना ते मला आणि स्वरालीला चेस खेळायाल शिकवतं, त्यांच्याबरोबर आजपर्यंत मी एकदाही जिंकलो नाही..!" असं अर्जुन बोलला. सुमारे अर्ध्यातासापासुन त्यांचा गेम बघत असलेली स्वरालीने मग अर्जुनला आवाज दिला. "हे केव्हा आलीस तु स्वराली?" असं अर्जुनने तिला विचारलं.  "अरे मी तर केव्हाच घरी आले, केव्हाचा तुमचा गेम बघत होते, काही म्हंटल तरी चालेल पण, अर्जुन अगदी बाबांसारखाच गेम खेळतो तु, काका तुम्हीपण खुप छान खेळतात, पण अर्जुनच्या क्वीनने तुमच्या सगळी चाल उलटवली..!" असं म्हणुन स्वराली हसली. स्वरालीचं ते बोलणं ऐकुन अर्जुन आणि स्वच्छिलचे बाबा दोघंही हसायला लागले. "काय स्वराली, रात्री जेवण झालं की होऊन जाऊ देऊ तुझी आणि अर्जुनची चेसची एक मॅच..!" असं स्वच्छिलचे बाबा तिला बोलले आणि स्वरालीने हसुनच होकार दिला.

          गच्चीवरुन खाली आल्यावर स्वराली अर्जुनला बोलली, "काय रे अर्जुन तुला कंटाळवाणं वाटतयं का? तु का आला नाहीस सकाळी स्वच्छिलच्या मित्रासोबत? अरे स्वच्छिलने थंब हिल दाखवली खुप मस्त होती, तुला मिस करत होते रे, का नाही आलास तु?"  अर्जुन काही बोलणार इतक्यात, "अर्जुन भैय्या, चल ना आमच्यासोबत क्रिकेट खेळायला..!" असं चिंटुने त्याला आवाज दिला, त्याच्यासोबत त्याची चिल्लरपार्टी आणि वेदालीपण जोडीला होती. चिंटु आणि वेदालीला बघताच अर्जुन आनंदाने स्वरालीला बोलला, "अगं तुमच्यासोबत आलो असतो तो मला इथे चिंटु भेटला नसता ना? अगं हा चिंटु, आणि हे त्याचे सगळे मित्र, ही चिंटुची ताई वेदाली, स्वच्छिल आणि ही दोघंही क्लासमेट आहेत, वेदाली ही स्वराली..!" त्या छोट्या मुलांकडे बघत स्वराली त्यांना बोलली, "ऐ मला पण घ्याल का तुमच्या टिममध्ये कच्चा लिंबु म्हणुन..?" स्वराली असं बोलल्यावर अर्जुन आणि वेदालीला हसायला आलं. इतक्यावेळ स्वतःच्या रुम मध्ये असलेला स्वच्छिलला हसण्याचा आवाज आला आणि तसा तो लगबगीने त्याच्या रुममधुन बाहेर आला. हॉल मध्ये असलेल्या वेदाली, अर्जुन, स्वराली, चिंटु आणि त्यांच्या मित्रांना बघुन स्वच्छिल क्षणभर त्यांच्याकडे बघत बसला. 

                     "हे दिदी, तुला घेऊ आमच्या टिममध्ये, पण स्वच्छिलदादाला नाही घेणार, तो चिटिंग करतो, आमचा बॉल घेऊन पळुन जातो..!" असं चिंटुसोबत त्याचे बाकीचे मित्र बोलल्यावर स्वरालीने स्वच्छिलकडे आश्वर्याने पाहिलं आणि बोलली, "बाप रे, स्वच्छिल अरे काय ऐकतेयं मी? तु या छोट्या मुलांना असा त्रास देतोस? अरे इतका मोठा झालास तरी अजुन तु खोड्या काढतोस? बघं ती मुलं कशी घाबरतात तुला, स्वच्छिल चांगलं नाही रे असं वागणं..!" स्वराली असं बोलली आणि स्वच्छिलला खुप ओशाळल्यासारखं झालं. मनातच तो चिंटु आणि त्याच्या मित्रांना शिव्या घालु लागला, "आईशप्पथ, आज तर आपलं बॅडलकच खराब आहे, चिंट्यासारखी शेंबडी कार्टी स्वरालीसमोर हिरोगिरी करतायं, एकदा स्वराली गेली की दाखवतोय यांना, कसं क्रिकेट खेळतात तेच बघतो.  क्रिकेटच काय पण गोट्या-गोट्या खेळणंही अवघड करेल तुमचं.!" असं स्वच्छिल मनातच बोलला.

       "हे चिंटु, असं काहीपण काय बोलतो," असं म्हणत वेदालीने त्याला रागवायचा प्रयत्न केला. "चल ना अर्जुनभैय्या," असं अर्जुनच्या हाताला पकडत चिंटु त्याला बाहेर घेऊन जाऊ लागला, तशी त्याच्यासोबत स्वराली आणि वेदालीपण निघाली, त्यांच्यामागुन बच्चे कंपनी निघाली पण स्वच्छिलला वाकुल्या दाखवनुच..! स्वच्छिलने रागानेच त्यांच्याकडे बघितलं, आणि त्याच्यारुम मध्ये येऊन तो खिडकी उघडुन यांचा खेळ बघु लागला. "देवा, तुझी करणी महान रे..! सकाळी या अर्जुनाला एकटं सोडलं, आणि आता या वानरसेनेनं मला एकटं पाडलं, चांगलं नाही केलंस देवा..! असं स्वच्छिल बोलला. इकडे अर्जुन, स्वराली क्रिकेट खेळण्यात रमुन गेले. कितीवेळ यांना बघुन स्वतः जीवाची घालमेल करत बसणार त्यापेक्षा कार्टुन बघुया असा विचार करुन स्वच्छिल त्या खिडकीसमोरुन उठला. थोडावेळ झाल्यानंतर त्याने वेदालीला फोन केला. "हे वेदाली, असं का छळतेयं गं, त्या तुझ्या भावाला काही समज देत जा? यार शोभतं का त्याला,  असं कुणा सुंदर मुलीसमोर आपला असा गेम केला राव त्याने..! बरं ते जाऊ दे, तुझी आणि त्या अर्जुनची कशी भेट झाली गं?" असं स्वच्छिल तिला बोलला. "अरे बापरे, कुठे तरी आग लागली म्हणायची तरं, काय रे अर्जुनची स्वराली आवडली का तुला हं? म्हणुनच तु मुद्दाम सकाळी तिला एकटीलाच घेऊन कॉलेजला गेलास ना?" असं वेदालीने त्याला उत्तर दिलं. "हो आवडलीएं मला ती, म्हणुन मी मुद्दाम तिला एकटीलाच घेऊन गेलो कॉलेजला, खुष हेच ऐकायचं होतं ना तुला, झालं तुझ्या मनाचं समाधान, तुझी पण कमालच आहे यार, एक दिवसही झाला नसेल त्या अर्जुनला भेटुन आणि त्यासाठी तु मला, तुझ्या बालमित्राला चिडवतेयं, आय डोन्ट एक्सपेक्ट दिस फ्रॉम यु वेदाली..!" असं  स्वच्छिल जरा रागातच तिला बोलला. "हे स्वच्छिल, उगाच माझ्यावर का चिडतोयं, अरे तु जर या छोट्यांना असा त्रास देत नसतास ना तर आज तुलाही खेळता आलं असतं, चल नंतर बोलुया, आता माझी बॅटिंग आलीए, आणि अर्जुन बॉलिंग करतोयं..!" असं म्हणुन वेदालीने फोन ठेवला.

                    "या वेदाली बरोबर बोलण्यात काही अर्थ नाही," असं स्वच्छिल फोन ठेवल्यानंतर स्वगतच बोलला. थोड्यावेळाने त्याने विचार केला, घाई-घाईने त्याने त्याच्याकडे असलेला नवा टेनिसबॉल घेतला आणि बाहेर गेला, "हे चिंटु, हे घ्या तुमच्यासाठी नवा बॉल आणलायं, आता तरी घ्याल का मला तुमच्या टिममध्ये," असं तो म्हणणारच तितक्यात त्याने बघितलं की तिथे ना अर्जुन होता ना स्वराली आणि वेदालीपण दिसत नव्हती. तसा तो आर्यन जवळ गेला आणि बोलला, "अरे तुमचा अर्जुनभैय्या कुठे गेला?" आर्यनने वेदालीच्या घराकडे बोट दाखवल्यावर स्वच्छिलला काळजी वाटु लागली, "वेदाली, या दोघांना तिच्या घरी घेऊन गेली, कमाल आहे या मुलीची..!" असं म्हणुन तो परत त्याच्या घरी आला आणि अर्जुन आणि स्वराली परत यायची वाट बघत बसला. एकतास त्या दोघांची वाट पाहुन आता स्वच्छिलचा संयम सुटणार असं वाटत होतं, म्हणुन तो वेदालीला फोन करायला लागला, पण ती त्याचा फोन मुद्दाम उचलत नव्हती. शेवटी न राहावुन स्वच्छिलने तिच्याघरी जायचं ठरवलं. वेदालीच्या घरची डोर-बेल वाजवल्यावर तिच्या आईने दरवाजा उघडला, "काकु, वेदाली आहे का घरी?" असं त्याने नेहमीप्रमाणे साळसुदपणे विचारलं."नाही रे स्वच्छिल, ती थोड्यावेळापुर्वीच बाहेर गेली, आणि तिच्याबरोबर तर तुमच्याघरी आलेले पाहुणे होतीच की, कदाचित तुझ्याच घरी गेली असणार बघं..!" असं वेदालीची आई बोलल्यावर स्वच्छिल तिथुन निघाला, वेदाली अर्जुन आणि स्वराली या दोघांना घेऊन कुठे गेली असेल याचा तो विचार करु लागला.