"हाय फ्रेंड्स, मीट माय बेस्ट फ्रेंड स्वराली, आमच्या मातोश्रींच्या जीवलग मैत्रीणीची राजकुमारी," असं स्वच्छिलने स्वरालीची ओळख सगळ्यांना करुन दिली. स्वच्छिल कॉलेजचा जी.एस. होता त्यामुळे त्याच्यासोबत नेहमी मुला-मुलींचा गराडा असायचा, सगळ्यांमध्ये त्याची वट बघुन स्वरालीला बरं वाटलं. स्वच्छिल आपल्या मित्र-मैत्रिणींसह तिला सगळं कॉलेज दाखवत होता, त्यांचा वर्ग, त्यांची लॅब, लायब्ररी, त्यांचा कट्टा, कॅंटीन, कॉलेजच्या मागे असलेया गार्डनला ते लव्हर स्पॉट म्हणायचे तिथे पोहचल्यावर स्वच्छिल तिला बोलला, "स्वराली, मी जेव्हा फस्ट इयरला होतो ना तेव्हा मला माहित नव्हतं बरं का हा लव्हर स्पॉट आहे ते, कॉलेजच्या पहिल्याच दिवशी मी आणि माझी वेदाली नावाची मैत्रिण इथे बसलो होतो, आणि त्यावेळी आमच्या सिनियर्सनी आम्हा दोघांना "पहेला नशा" हे गाणं म्हणुन खुप चिडवलं होतं. हे प्रकरण खुप गाजलं होतं कॉलेजमध्ये," असं स्वच्छिल तिला बोलला. "अरे व्वा, म्हणजे तु कॉलेजचा चॉकलेट बॉय आहेस तर? हे मला दाखव ना तुझी गर्लफ्रेंड?" असं स्वराली खुप आनंदाने त्याला बोलली. "छे गं, या कॉलेजमध्ये गर्लफ्रेंड असायला नशीब लागतं, आणि मी आणि वेदाली आम्ही दोघं फ्रेंड्स आहोत, खरंतर जिच्यावर प्रेम करावं अशी कोणी मिळाली नाहिये मला..!" असं स्वच्छिल जरा लाजत बोलला. "कशी मुलगी हवीऐ, जी.एस.? जरा आम्हालापण कळु द्या?" असं त्याच्या मित्र-मैत्रिणींनी त्याला चिडवलं. "वेळ आली की नुसतच सांगणार नाही तर दाखवेल मला कशी प्रेयसी हवीये," असं म्हणतांना समोर असलेल्या स्वरालीकडे त्याने नकळत इशारा केला. बराच वेळ झाला तरी अर्जुन कसा पोहचला नाही म्हणुन स्वराली अर्जुनबद्दल स्वच्छिलला विचारु लागली. "हे स्वराली, अर्जुन कोण गं? बॉयफ्रेंड आहे का तुझा?" असं स्वच्छिलच्या एका मैत्रिणीने तिला विचारलं. तशी स्वराली जरा लाजली हे सगळ्यांना जाणवलं, "माझा बेस्ट बेस्ट बेस्ट फ्रेंड आहे तो..!" असं स्वराली त्यांना बोलली. "अगं माझा फ्रेंड गेला होता त्याला घ्यायला, तर त्याने यायला नकार दिला." असं स्वच्छिलने तिला सांगितलं. हे सगळं स्वरालीला खुप वेगळंच वाटलं होतं. "हे फ्रेंड्स, आपण लॉंग राईड वर जाऊ या का अप टु थंब हिल पर्यंत?" असं स्वच्छिल सगळ्यांना बोलला. सगळ्यांनी होकार दिला, पण स्वरालीची घरी जायची ईच्छा होत होती. हे लक्षात येताच स्वच्छिलने आपल्या एका मैत्रिणीला खुणवलं, "हे स्वराली, अगं इकदम मस्त स्पॉट आहे तो, अग अंगठ्याच्या आकाराची टेकडी बघायला आवडेल तुला..!" असं शुभदाने स्वरालीला सांगितलं, आणि मग ते सगळे त्या थंब हिल कडे बाईकवरुन रवाना झाले.
थंब हिल कडे जाणारा रस्ता मोकळाच असल्याने सगळ्यांच्या बाईक्स फुल स्पिडवर धावत होत्या. "हे स्वराली, तुला काही प्रॉब्लेम असेल तर सांग, गाडी हळु चालवायला लावतो सगळ्यांना," असं स्वच्छिल तिला बोलला. आपल्यामुळे यांचा हिरमुड नको व्हायला म्हणुन स्वरालीने नकार दिला, पण गाडीवर ती जणु जीव मुठीत घेऊन बसली होती. थंब हिलचा परिसर खुप सुंदर होता, चहुकडे हिरवळ पसरलेली, मार्च महिना होता, वसंताची चाहुल असल्याने तरी तिथे असलेल्या रानफुलांची झाडे फुलांमुळे बहरली होती, आजु-बाजुला वाहणारे छोटे छोटे झरे बघणार्याचं मन मोहुन घेत होते. टेकडीवर गेल्यानंतर तर आजुबाजुचा परिसर खुप सुंदर दिसत होता. "खरंच स्वच्छिल, आमच्या गावापेक्षाही खुप सुंदर जागा आहे ही, किती प्रसन्न वाटतयं, थॅक्स इथे आणल्याबद्दल..!" असं स्वराली त्याच्याकडे बघुन बोलली. "चला, आजचा दिवस सार्थकी लागला तरं, तु खुष आहेस ना बस्स, हेच पाहिजे मला. अर्जुनने खुप मिस केलं हे सगळं, का आला नाही तो? कदाचित त्याला आमचं घर आवडलं नसणार, बोर होतोयं तो इथे असं वाटतयं मला..!" असं स्वच्छिल तिला बोलला, आणि खाली उतरु लागला. समोर दुरवर जाईल इतकी नजरेनं जणु स्वराली अर्जुनला शोधत होती असं वाटु लागलं, "काय रे अर्जुन का आला नाहिस तु रागावलायं का माझ्यावर?" असं ती मनातुनच जणु त्याच्याशी बोलु लागली. थोड्यावेळाने ती खाली उतरली तशी उदास वाटु लागली. "स्वच्छिल घरी जाऊया रे आता आपण, आई-अर्जुन वाट बघत असतील," असं स्वराली त्याला बोलली, मग ते घराकडे परतु लागले.
इकडे अर्जुन स्वच्छिलच्या घराबाहेर बसला होता, त्याला समोरच्या अपार्टमेंट मध्ये छोट्या मुलांमध्ये होणारं भांडण दिसलं, तसा तो तिथे पोहचला. त्याने त्यांच भांडण मिटवलं आणि त्यांच्यासोबत तो क्रिकेट खेळु लागला. त्या लहान मुलांसोबत खेळतांना त्याला सकाळी जे घडलं त्याचा विसर पडला. एक अनोळखी मुलगा आपल्या छोट्या भावासोबत खेळतोयं, असं वेदाली नावाच्या एका मुलीने आपल्या गॅलरीतुन बघितलं, आणि घाईने ती खाली आली, आणि अर्जुनची चौकशी केली. "स्ट्रेंज, स्वच्छिलच्या घरी पाहुणा आहेस तु? अरे स्वच्छिल तर इतका खोडकर आहे ना की बस्स, तो आणि त्याचे मित्र ही मुलं खेळतं असली, आणि यांच लक्ष नसलं की या लहान मुलांचा बॉल घेऊन पळुन जातो तो, खुप त्रास देतो यांना, पण तु तर यांच्यासोबत चक्क लहानमुलांसारखा क्रिकेट खेळतोयं हे बघुन बरं वाटलं, बाय दि वे, मी वेदाली, मी आणि स्वच्छिल दोघं क्लासमेट्स आहोत..!" असं ती त्याला बोलली. "अर्जुन भैय्या, स्वच्छिलदादाला मी मोठा झालो की चांगला धडा शिकवणार आहे, इथुन सचिन सारखा अस्सा सिक्सर मारेल ना की त्याच्या रुमची काचच फोडुन टाकेल, असं सात वर्षांचा छोटा चिंटु बोलल्यावर अर्जुनला आणि वेदालीला हसु आवरणं कठीण झालं. "अरे चिंटु, असं नाही बोलायचं, अरे सचिन कधी कोणाला असा त्रास देतो का? चला खेळा तुम्ही आता, मी जातो घरी, आणि भांडण करु नका बरं का..!" असं अर्जुन त्याला बोलला. "अरे अर्जुन, काही काम आहे का रे तुला कारण मी सकाळीच पाहिलं तर स्वच्छिल कोणा मुलीला घेऊन कॉलेजला जातांना दिसला?" असं वेदालीने त्याला विचारलं, तसं अर्जुनने तिच्याकडे बघुन हसला, "अगं काही काम नाही, आणि ती मुलगी स्वराली होती, माझी बेस्ट फ्रेंड, खरंतर तिची आई आणि स्वच्छिलची आई बालमैत्रिण आहेत, मागे दोन महिन्यापुर्वी अलकाकाकु स्वरालीच्या घरी आल्या होत्या, त्यावेळी त्यांनी बोलावलं होतं आम्हाला. आणि अनायसे स्वरालीची बोर्डाची परिक्षा संपली, मलाही तीन दिवस सुट्टी होती म्हणुन आम्ही इकडे आलोत..!" असं अर्जुन बोलला. "ओह्ह, असं आहे तर, अरे पण मग तु का नाही गेला त्याच्याबरोबर कॉलेजला? आमचं कॉलेज एकदम जबरदस्त आहे यार..! कसलंच टेंशन घ्यायची गरज नसते..! तु जायला हवं होतं त्या दोघांसोबत..!" असं वेदाली बोलली. "जाणार होतो, पण उशीरा जाग आली, रात्री खुप वेळ जागरणं झालं होतं ना? पण तु नाही गेलीस कॉलेजला?" असं अर्जुनने तिला उत्तर दिलं. "अरे जाणार होते पण कंटाळा आला, आणि बरं झालं नाही गेले ते, या निमित्ताने तुझी भेट झाली," असं म्हणुन वेदाळी निखळपणे हसली, आणि मग ती अर्जुनला, "फ्रेंड्स" असं म्हणत फ्रेंडशिप साठी हात समोर केला, अर्जुननही हलकेच हसला आणि बोलला, "फ्रेंड्स फॉरऐव्हर, चल बाय वेदाली..!" आणि तो तिथुन घरी गेला. दुपारी तीनच्या सुमारास स्वच्छिल आणि स्वराली दोघं थंबहिल वरुन परत आले.
घरात येताच स्वरालीने तिच्या आईला विचारलं की अर्जुन कुठे आहे, "अगं कशी रे तुम्ही दोघं, त्या बिचार्याला इथे एकट्याला ठेवलं, तो वर गच्चीवर बसलायं स्वच्छिलच्या बाबांसोबत चेस खेळतं.!" असं अलकाकाकु स्वरालीला बोलला. स्वराली घाईने गच्चीवर गेली, अर्जुन आणि स्वच्छिलचे बाबा चेस खेळण्यात एकदम गुंग झाले होते, त्यामुळे स्वरालीने काहीच आवाज दिला नाही, आणि ती गुपचुप त्यांचा खेळ बघत बसली. इकडे स्वच्छिल त्याच्या खोलीत आला, अर्जुनची चांगली जिरवली म्हणुन तो खुष होता, सायंकाळी पण काहीतरी बहाणा करुन स्वरालीला घेऊन जाऊ बाहेर, आणि अर्जुन परत ठेऊ एकट्याला घरी असं तो ठरवु लागला, दरम्यान त्याला वेदालीने फोन केला, "हाय स्वच्छिल, आलास का कॉलेजवरुन? काय रे भामट्या, आपल्या घरी आलेल्या पाहुण्यांना कोणी असा त्रास देतं का? अर्जुनला घेऊन जायचं ना आपल्या कॉलेजला? चल बाय, सी यु लेटर..!" असं म्हणुन वेदालीने फोन कट केला, आणि स्वच्छिलला जाम टेंशन आलं. "आयला हा बांगडु तर जेम्स बॉंड निघाला, वेदालीची आणि याची भेट झालीच कशी काय? ती वेदाली तर एकदम इमोशनल फुल आहे, माझ्याबद्दल सगळं ओकुन मोकळी झाली असेल कदाचित, शिट, याला घेऊन गेलो असतो कॉलेजला तर बरं झालं असतं, निदान ग्रुपच्या मुलांनी याला गुंतवुन ठेवला असता, होप या वेदालीने या माकडाच्या हातात तलवार दिली नसेल..!" असं म्हणुन स्वच्छिल कॉटवर डोकं पकडुन बसला.
