तो आणि त्याची ती..!१.२

       स्वराली, एक बिंधास्त, मदमस्त अशी मुलगी होती. तिच्या वयाच्या मुलींपेक्षा ती चारचौघीत अधिक सौंदर्यवती दिसायची. दोन्ही गालांवर पडल्या जाणार्‍या खळ्यांमुळे तिचं सौंदर्य अधिक खुलायचं. स्वभावानंही स्वराली एकदम गोड मुलगी होती. एकदम निरागस, निस्वार्थ, निष्पाप लहान अजाण बालकासारखीच. लहानपणापासुन स्वराली एकदम लाडात वाढली होती, पण तरी हट्टीपणाचा लवलेश तिच्यात नव्हता. लहानपणी फॅन्सी ड्रेस स्पर्धेसाठी तिच्या आजीनं तिला परी सारखं तयार केलं होतं, "आजी मी मोठी झाल्यावर अशीच सुंदर दिसेल का गं?" असं वयाच्या पाचव्या वर्षी विचारणारी स्वराली आजही जणु आरशासमोर असली की जणु हाच प्रश्न विचारत असावी. तिला स्वतःच्या प्रतिमे कडे बघुन लटकेच लाजण्यास आवडायचं. अभ्यासात ती हुशार होती, पण तिला मोठेपणी चांगलं चित्रकार बनायचं होतं. तिनं काढलेली निसर्गचित्रे दरवेळी शाळेत चर्चेचा विषय असायची. आई-वडीलांचं एकलुतं एक ते कन्यारत्न त्यामुळे त्यांनी कधी तिचं मन मोडलं नव्हतं, अगदी तळहाताच्या फोडाप्रमाणे तिला जपलं होतं. आजीसाठी ती तर एक संजीवनीच होती, आपल्या लेकापेक्षा त्यांचा नातीत जास्त जीव होता. जणु जुन्या झाडाला नवी पालवी फुटावी अगदी तसंच स्वराली आणि तीच्या आजीचं नातं होतं.
        अशी ही स्वराली अर्जुन पेक्षा चार वर्षांनी लहान होती. ते दोघं एकमेकांचे शेजारी होते. अर्जुन आणि स्वरालीच्या कुटुंबाचा एकदम घरोबा होता. लहानपणी भातुकलीचा खेळ खेळतांना त्या दोघांना नेहमी राजा-राणी केलं जायचं. लहानपणी अर्जुन आणि स्वराली एकदम जीवलग मित्र होते, पण जेव्हा अर्जुनच्या आई-वडीलांच अपघाती निधन झालं, त्यानंतर अर्जुन जणु एकदम बदलला. बारा वर्षाच्या त्या कोवळ्या वयात त्याच्या मनाला मोठ्या माणसांसारखं विलक्षण समजुतदारपण, शहाणपण लाभुन गेलं. जे वय खेळण्या-बागडण्याचं होतं, त्या वयात आता अर्जुन दुसराच विचार करत असे. आपलं सगळं लक्ष त्यानं अभ्यासावर एकवटलं होतं. अर्जुनमधला हा अचानक झालेला बदल आठ वर्षाच्या छोट्या स्वरालीला कळायचा नाही, शाळेतुन घरी आल्यावर खेळतांना आता तीचं मन रमायाचं नाही, अर्जुन नेहमी तिला आजीच्या गोष्टीतला राजकुमार वाटायचा. "आजी हा अर्जुन असा कसा वागतो गं, एकदम बाबांसारखा? हल्ली खेळायला येतचं नाही, नुस्ता त्याच्या घरात बसुन अभ्यास करत बसतो. तो असा का गं करतो?" असा प्रश्न स्वरालीनं आजीला केला की आजी क्षणभर निरुत्तरीत व्हायची, आजीच्या डोळ्यात मग पाणी दाटुन यायचं, छोट्या स्वरालीला मग ती मांडीवर थापटवुन झोपवतांना म्हणायची, "माझी बाहुली तु अजुन लहान आहेस, तु थोडी मोठी झाली की कळेल..!" "आजी मी मोठी केव्हा होणार गं?" असा प्रश्न विचारतच मग स्वराली झोपी जायची.
        "मैथिली, अर्जुन जवळ आल्यावर मुद्दाम तु स्कुटी स्लो करुन हॉर्न का वाजवलासं?" असं नाराजीच्या सुरातच स्वरालीनं स्कुटी चालवत असलेल्या मैथिलीला विचारलं, तिनं लगेच स्कुटी थांबवली, स्वराली कडे बघुन हसतचं म्हणाली, "चोराच्या मनात चांदणं म्हणतात ते उगीच नाही बरं, अग सकाळी सकाळी माझ्यामुळे तुला अर्जुनच दर्शन घडलं अन तु मला बोलतेस मी हॉर्न का वाजवलास, अग स्वराली, तुझं काही ऑब्जेक्शन नसेल तर तुला एक सांगते, मी अर्जुन साठी एका पायावर काहीही करायला तयार आहे. तु तुझा डिसिजन घेऊन टाक एकदाचा..!" स्वराली मैथिलीकडे बघतं बोलली, "हल्ली तुझा चावटपणा वाढत चाललायं बरं का मैथिली, कशी म्हणतेस काही ऑब्जेक्शन आहे का. क्लासला जायला उशीर होतोय, चल पटकन..!" मैथिलीने पुन्हा मग स्कुटी चालवु लागली, "खरचं मैथिली बोलली ते किती सत्य आहे ना? नव्या वर्षाची सुरुवात, आणि आज सकाळीच अर्जुनच्या चेहर्‍यावरचं हास्य, बरं झालं तिनं हॉर्न वाजवला ते. नाहीतरं अभ्यासाच्या नादात खरचं आज अर्जुनचं हसणं मिस झालं असतं. तो दिसला की दिवस किती छान जातो माझा, ज्या दिवशी तो दिसत नाही त्या दिवशी खरचं कशातचं चित्त लागतं नाही, पण असा विचार का करते मी, जाऊ दे ना स्वराली पण आज खरचं छान वाटलं..! थॅंक्स मैथिली." असं स्वराली मनात स्वगत बोलतं होती. तितक्यात क्लासची इमारत आली, "अहो स्वराली मॅडम, स्कुटी पार्क करायची आहे, क्लास आला उतरा आता." असं मैथिलीनं म्हंटल्यावर स्वराली भानावर आली, नेहमीच्या सवयीप्रमाणे तिनं स्कुटीच्या आरशात बघितलं, आज ती खरचं खुप सुंदर दिसत होती, आरशातल्या तिच्या त्या प्रतिबिंबाला अर्जुन मागुन बघतोय असाच तिला भास झाला, तिच्या गालावर छान हसु आलं, दोन्ही गालांवरच्या खळ्या त्यामुळे अधिकच खुलल्या, "हॅपी न्यु इयर अर्जुन" असं ती बोलली, "काय गं आरशात कुणाला हॅपी न्यु इयर करतेस, अर्जुनला हो ना?" असं म्हणतं मैथिली तिला चिडवु लागली. "थांब मैथिली बघतेच तुला" असं स्वराली मैथिलीला बोलली, "प्रेमात पडलयं म्हणायचं कुणीतरी, मज्जा आहे बुवा एका मुलीची आज, नाहीतरं आमचं नशीब.!" असं म्हणत मैथिली घाई-घाईनं क्लासमध्ये शिरली. तिच्या माघुन स्वराली पण आली, पण आज ती समोरचा बेंच सोडुन खिडकीशेजारी बसली होती.
        क्लासमध्ये बायोलॉजीचं लेक्चर सुरु झालं, सर सेंट्रल नर्व्हस सिस्टीम या टॉपिकची रिव्हिजन घेऊ लागले, आज मात्र स्वरालीचं लक्ष सरांच्या शिकवण्याकडे मुळीच नव्हतं, ती वहीत चित्र काढायला लागली, नदीचे दोन काठ तीनं काढले, त्या काठांच्या मध्ये वाहणारं पाणी रेखाटत असतांना, तितक्यात तीला त्या चित्रात काहीतरी चुक होतेयं असं जाणवलं. "किती वेडी आहेस स्वराली तु, अगं नदीचे काठ एकमेकांच्या बरोबर तर असतात, पण ते कधी एकमेकांना मिळतंच नाहीत ना, माझ्या बाबतीतही असंच झालं तर?" असं मनातच म्हणत स्वराली घाई-घाईनं ते चित्र खोडु लागली, तितक्यात सरांची नजर तिच्याकडे गेली, "स्वराली स्टॅंड अप, एक्सप्लेन दि पार्ट्स ऑफ सी.एन.एस." सरांच्या त्या प्रश्नानं स्वराली एकदम दचकली, घाई-घाईनं ती उत्तर द्यायला उभी राहिली, पण तिला प्रश्न काय होता ते माहितीच नव्हतं, "सॉरी सर" म्हणतं ती सरांकडे खाली मान घालुन बघु लागली. "व्हॉट सॉरी, अग बारावीचं वर्ष आहे हे तरी ठाऊक आहे ना, सकाळी-सकाळी झोपली होतीस का लेक्चरला? अग इतका महत्वाचा टॉपिक शिकवतोय, आणि तुझं लक्षचं नाही, आणि नेहमी पुढे बसतेसना तु, आज एकदम शेवटच्या खिडकी जवळच्या बेंच वर का बसली? सकाळी सकाळी लेक्चरला झोप लागत असेल तर खाली जाऊन तोंडावर पाणी मारुन ये, जा पटकन." सरांनी असं म्हणताचं क्लासमधली मुलं हसायला लागली, स्वरालीला एकदम अवघडल्यासारखं झालं होतं, "एक्स क्युज मी सर, तिच्या आजीची तब्येत सध्या बरी नसते म्हणुन हल्ली स्वरालीला तिची खुप काळजी वाटते, म्हणुन कदाचित.." असं पहिल्या बेंचवर बसलेल्या मैथिलीने सरांना सांगितलं. "अगं मग पहिले सांगायचं नाहीस का, ओ के, सिट डाऊन" असं सरांनी स्वरालीला सांगितलं आणि ते फळ्यावर आकृती काढायला वळले, तितक्यात मैथिली माघे बसलेल्या स्वरालीकडे बघुन हसली, "थॅंक्स." असं हळुचं म्हणत मग स्वरालीनं सरांच्या शिकवण्याकडे लक्ष देण्यास सुरुवात केली.
        क्लास संपल्यावर घराकडे जातांना, मैथिली बोलली, "काय गं कसला विचार करत होतीस? अर्जुनचाच ना?" मैथिलीच्या या प्रश्नाला स्वरालीनं उत्तर देण्याचं टाळलं. घर जवळ आल्यावर स्वराली उतरली, पहिल्यांदा तिची नजर अर्जुनच्या घराकडे गेली, त्याच्या घराला कुलुप नव्हतं, हे दिसताच स्वराली घाई-घाईनं जिना चढत आपल्या घरात आली, लगेच तिनं आपल्या खोलीची खिडकी उघडली आणि सकाळी जे घडलं त्याचा विचार तिचं कोवळं मन करु लागलं. "आली का माझी बाहुली क्लास वरुन?" अशी मायेची हाक मारत आजी स्वरालीच्या खोलीत आली, "आजी, हॅपी न्यु इयर," असं म्हणत मग स्वरालीनं आजीचा आशिर्वाद घेतला. आपल्या लाडक्या नातीला आशिर्वाद देऊन आजी तिच्या पलंगावर बसली, पलंगावरची बाहुली बाजुला करुन स्वरालीनं आजीच्या मांडीवर डोकं ठेवलं, "आजी तु मला लहानपणी सांगायची ती राजकुमाराची गोष्ट सांग ना आत्ता?" असं स्वराली लहान मुलींप्रमाणं बोलली. आजीला हसु आलं आणि हसतचं ती बोलली, "आमची बाहुली आता मोठी झाली ना, तरी आजीची गोष्ट ऐकायची आणि ती पण राजकुमाराची?" "आजी मी तुझी बाहुली आहे ना, बाहुली नेहमी जशी असते तशीच राहते, छोटुशी, गोंडुली, तिला नाही गं अजुन मोठं व्हायचं, तिला आजीसाठी असंच राहयचं" स्वराली असं बोलली, आणि आजीनं तिच्या डोक्यावर हात फिरवत गोष्ट सांगायला सुरुवात केली.
        "आजचा दिवस खरचं किती वेगळाच आहे, पहाटे स्वप्नात अचानक स्वराली कशी काय आली, आणि सकाळी जिमवरुन परतांना सुद्धा ती दिसली," असं म्हणतांना अर्जुन सुखावला होता, "अर्जुनसाहेब, कॉलेजला जायला उशीर होईल, चला तयारी करा पटकन", असं स्वतःलाच म्हणत अर्जुन कॉलेजला जायची तयारी करु लागला. घराबाहेर पडतांना आज त्याच्या चेहर्‍यावर विलक्षण समाधान जाणवत होतं. समोरच्या कुंडीतल्या लाल गुलाबाकडे त्याची नजर गेली, त्याच्या कडे बघुन तो पुन्हा हसला, एका क्षणासाठी त्यानं डोळे मिटले, आणि मग त्याने कॉलेजकडे प्रस्थान केलं. रस्त्यानं चालतांना आज त्याला घडी-घडी मागे वळुन बघावसं वाटतं होतं. रस्त्याच्या कडेला असलेल्या वस्तीवरची छोटी-छोटी सात-आठ मुलं-मुली पकडा-पकडी खेळतं होती. एक छोटी मुलगी, तिच्या पेक्षा थोड्याशा मोठा वाटण्यार्‍या मुलाला पकडायचा प्रयत्न करत होती, "हे..हे..मी आऊटच नाही व्हणार..!" असं म्हणणार्‍या त्या मुलाकडे बघुन अर्जुनला हसु आलं, किती दिवसांनंतर त्याला त्याच्या बालपणीचे दिवस आठवले. हळुहळु तो तिथुन जाऊ लागला, तितक्यात त्याला समोरुन येणारी मैथिली दिसली, तिचही त्याच्याकडे लक्ष गेलं. सकाळ सारखाचं हॉर्न वाजवत ती त्याच्याकडे बघुन ती हसतंच तिथुन गेली. स्वतःच्या डोक्यावर टपली मारतं मग अर्जुन पुन्हा चालु लागला.